Boronski’s eerste schilderijen waren stillevens. Hij was ervan overtuigd dat schilderen draaide om kennis en vakmanschap. Als je niet exact kon weergeven wat je zag, dan was je werk volgens hem geen echt schilderij en was je geen schilder. Uren en dagen werkte hij intensief aan stillevens. Gaandeweg besefte hij echter dat deze benadering niet klopte en dat het onmogelijk is de werkelijkheid te vangen door haar simpelweg te kopiëren, in een stilleven te plaatsen of te fotograferen.
Het ontdekken van zijn eigen pad
Boronski herinnert zich levendig dat dit inzicht ontstond tijdens het schilderen van een model. Het voelde alsof wat hij deed niet juist was. Hij kon de drang niet onderdrukken om hier en daar extra kleur toe te voegen of accenten aan te brengen. Toen hij zijn eigen weg begon te volgen, kreeg hij steeds meer energie. Hij liet los wat hij had geleerd. Als gevolg daarvan ontwikkelden zijn schilderijen geleidelijk een eigen karakter en een herkenbare signatuur.
Achteraf realiseerde Boronski zich dat de werkelijkheid niet altijd hoeft te zijn wat ons is aangeleerd en dat er andere manieren van kijken bestaan. In de westerse samenleving en in het bedrijfsleven worden mensen getraind om vooral met hun verstand te kijken. Dat is iets wat we prettig vinden: herkenbare beelden. Wanneer we een schilderij maken, een werk creëren of zelfs ons leven vormgeven, doen we dat van nature met ons intellect. In onze geest bevinden zich echter vooral dingen die daar zijn geprogrammeerd door ouders, leraren en de omgeving. De zee in een schilderij moet blauw zijn, zegt ons verstand, omdat water nu eenmaal die kleur heeft.
Het gevaar van categorieën
We houden van hokjes. In het bedrijfsleven zijn we er zelfs dol op. Ook delen we bevolkingsgroepen graag in als joods, katholiek, moslim, en zo verder. Ons brein geniet van deze ordening: alles is overzichtelijk, iedereen heeft een duidelijk label, precies zoals ons is aangeleerd. Met alle vaak ernstige gevolgen van dien. Zoals Jean-Jacques Rousseau al zei: “De mens wordt vrij geboren, maar overal is hij geketend.”
Filosofie van de kunst
Boronski laat zien dat werkelijkheid en kunst niet altijd hoeven te voldoen aan wat wij hebben geleerd. Er bestaan andere manieren van kijken, creëren en uitdrukken, waarbij een schilderij zijn eigen leven en signatuur mag ontwikkelen. Kunst is voor Boronski niet louter een reproductie van de zichtbare wereld, maar een dialoog tussen de kunstenaar, het onderwerp en de toeschouwer. Elke keuze voor kleur, vorm en accent wordt een bewuste verkenning van waarneming, intuïtie en emotie.